وب سایت نه چندان رسمی محمد حسن دهدشتی نیا

شعر

آن لحظه ای که آه دلت بکر می شود

یک آن سکوت حنجره ات شعر می شود...

ببین!

تمام فکر من

بوی عطر چشمان تو را گرفته است

و تو

چه بی نقص

به لبخندی

تمام دلیل "آمدن" را

         برای من خلاصه می کنی

 

مهم نیست اگر هنوز

برگهایی از دفتر شعرم

                 تن به اسارت واژه های من نداده اند

هربار

خوش دارم خیال کنم

  که این یکی

           آخرین ترانه ی من است

                      تا تمام خودم را برای سرودنت

                                                           نثار کنم

و مهم نیست اگر

                     هرچه می سرایمت

                                                 گنگ تر میشوم!

 

 

4 بامداد

19 شهریور 1387

8 رمضان

 


به گوشه ی ضمیر ما
اشاره ای اگر شوی
به لحظه ای
و تا ابد
و تا حضور آخرین طنین ما
نگاه هر ضمیر ما
"تو" را
        نشانه می رود

به صفحه های آخرِ  ِ
                        تمام عاشقانه ها ،
                                                کمی که خیره میشوم

به جمله ای نوشته اند :
                               خلاصه و تصرف از نگاه تو ! "


( بامداد ، 29 شهریور 87)

باز این سخن به چشم تو آغاز میکنم
باز از شبم به عرش تو پرواز میکنم

در وصف رنگ تو ، به تغزل رسیده ام
باز اقـتـدا به بلبـل شـیـراز میـکـنم

گفتند: عطر تو به ازای سرم دهند ،
خود را بـرای بـوی تو سـرباز میـکـنم

تا روز موعدت که طنـیـن تو بشـنـوم ،
فکری به حال گوش هوسباز میکنم

بر من ببخش اگر که چنین کودکانه باز ،
طـرح تو را به صـنـعـت ایـجـاز میـکنـم

خضری ندیده ام که مرادی شود مرا
من در حـرای خود ز غــم آواز میـکنـم....

شهریور 87

برهان نظم لازم نیست!
من کودکانه استناد میکنم
وقتی در اوج آغوش تو 
                          دلتنگ تر میشوم
وقتی در سیاهچال نگاهت
                                تا مرز شهادت میروم

وقتی در مرداد دستانت
                             نیمسوز میشوم

 وقتی ،
              هر روز در آینه کمرنگ تر میشوم

اما...

برهان و فلسفه لازم نیست!
من با همین نشانه های ساده ،
با همین تکامل های نیمه کاره
                                        اجتهاد میکنم!

بعد از آغوش تو ،
                    هرگز ،
                            
کافر نمیشوم

مسیح که آمدنش هم شبیه ما نبود ،

اما

بدون حوا نمی شود آدم شد !

منکران معجزه هنوز خوش دارند

دستان تو را نادیده بگیرند

و تو

وقتی که شب، با چشم های تو هم/رنگ می شود

هزاران دست نا دیده را

چه خوب به تکامل می بری

و برای من

که عصایم به هنگام نزول

به چیزی فراتر از شعر بدل نمی شود

                                  چه نیل ها که باز نمی کنی

 

(آن روزها که این شعر سپید سروده شد دوستانی به نقدش نشستند. برای نظاره اش به این لینک  در سایت انجمن ادبی ترانه ی فریاد مهاجر شوید)

شما اینجا هستید: خانه دل نوشته شعر